К основному контенту

.

Моя фотография
Ованес Азнаурян

Ованес Азнаурян родился в 1974-м году. Печатался в в изданиях: «Литературная Армения», «Эмигрантская Лира», «Нева», «Дружба народов», «Октябрь», «Урал»  и т.д. Автор книг повестей и рассказов «Симфония одиночества» (Ереван, 2010 г.), «Симфония ожидания» (Ереван, 2014 г.). Шорт-лист литературной премии «Русский Гулливер» (2015), лауреат премии им. И.Бабеля (2018). Член Клуба писателей Кавказа. Живет в Ереване.

"Канк.орг", 04.09.2018 ("Одиночество")




Հովհաննես ԱԶՆԱՈՒՐՅԱՆ | Մենություն

Շուրջ երեք օր անձրև է տեղում: Դադարում է մի տասը-տասնգինգ րոպեով, հետո նորից սկսում է մաղել: Եվ այդպես շարունակ: Եվ խոնավ է ամենը, թաց է, կաթիլներով լի, և ծառերին դողում են տերևները, և ինչ-որ ձևով տխրությամբ է բուրում՝ բուրում է Աշունը: Ու թվում է` դեռ այնքան էլ ցուրտ չէ, բայց մեկ է՝ բուրում է հեռացած սիրով: Աշնանը մշտապես տարածվում է հեռացած, կորսված, լքված սիրո բույրը…Եվ ցանկանում ես վերհիշել: Արդյո՞ք եղել է այն ամենը, ինչը դու հիմա ուզում ես հիշել: Մտացածին չէ՞ դա: Եվ այժմ դու կասկածում ես. միթե՞ եղել է: Անձրևը թխկթխկացնում է բակում գտնվող ավտոտնակների պողպատե կտուրները, անձրևատար խողողովակները տարածում են խռպոտ հազը, և լսելի է դառնում ասֆալտի վրայով անցնող մեքենայի թաց ֆշշոցը: Ու խուլ գիշեր, ու մի քիչ մշուշ…Միթե՞ եղել է: Չէ՛, չի եղել: Ոչինչ չի եղել: Ամենը դու էիր հորինել. զբոսանքը՝ քո քաղաքի փողոցներով, տերևաթափը, զբոսայգիները, կարմրադեղին տերևներով թափթփված նստարանները, երկխոսությունները, երկխոսությունները. ամենը դու էիր հորինել, ամենը դու էիր ստեղծել…




Իրականում կային միայն նրա աչքերը՝ ուշադիր հետևող, ակնհայտորեն ինչ-որ բանի մասին խոսող, որոնք ամեն անգամ նայում էին քեզ, երբ դու սկսում էիր նայել նրան: Եվ ամեն ինչ քո մեջ տակնուվրա եղավ, երբ դու հասկացար՝ ինչի մասին են խոսում այդ աչքերը: Բայց դու ոչ մի խոսք չարտաբերեցիր, դու լուռ էիր: Վախենում էիր, վախվորում. Կոտրե՞լ ունեցածդ հաստատուն կյանքը: Երբե՛ք: Իսկ նա նայում էր, սպասում. մի ամբողջ սեպտեմբեր, հոկտեմբեր, նոյեմբեր, դեկտեմբեր, հունվար, փետրվար և մարտ…Դու անկարող էիր հաղթել վախերդ, դու չէիր կարող պարտել երկյուղդ: Իսկ երբ դու վճռեցիր, նա արդեն չկար: Նա գնացել էր… Անձրևը խաղաղվում է, ապա և ընդհանրապես դադարում, բայց դու գիտես. տասը- տասնհինգ րոպե անց այն նորից կսկսի կաթկթալ: Իսկ դու ջերմություն ես բաղձում…Արև…


2


Ուրախ էր, նույնիսկ չափից շատ: Բոլորը պարում էին, զվարճանում, ըմպում գինի, օղի, շամպայն, արագորեն հարբում, համբույրի համը չզգալով՝ համբուրվում, բավականին վեր բարձրացնում ոտքերը, ապա ծանր շնչում: Եվ սկզբում լույսը շատ էր, հետո լույսը շատ քիչ, այնուհետև շատ քիչ էր օդը, ու միայն բարձր երաժշտությունն էր, որ խլացնում էր ամենը, նույնիսկ սեփական սրտխփոցը… Այն սեղանին, որի շուրջ նա նստած էր, կար միայն շամպայնի շիշ, գավաթ և մոխրաման: Նա բավականաչափ խմած էր, որպեսզի լսեր սեփական սրտի զարկերը, սակայն դրանից զատ, ամեն ինչ տեսնում ու լսում էր, և այն, ինչ նա տեսնում էր, խիստ


անհանգստություն էր պատճառում: Միակ ցանկությունն այն էր, որ նա գա… Հավանականություն չկար, որ դուռը կբացվի և նա ներս կմտնի, բայց այդուհանդերձ, նա հույս ուներ: Մարդը միշտ էլ սպասելիքներ ունի, եթե նույնիսկ դադարում է հավատալ, ու նա էլ հույս ուներ, որ աղջիկը գալու է: Ժամանակ առ ժամանակ, նրա սեղանին էին մոտենում կոնծած, քրտնած, ծանրաշունչ հյուրերը, կանչում էին պարելու, բայց նա ցույց էր տալիս ծխախոտը, իբր՝ ծխեմ ու գամ, սակայն, շարունակում էր նստած մնալ, ըմպում էր շամպայնն ու նայում զվարճացողներին: Երբ արդեն շամպայնը վերջացավ, նա մտածեց, որ պետք է տուն գնալ, բայց և այնպես, տեղից չէր շարժվում՝ «բա որ հանկարծ նա գա»: Եվ ինքն իրեն հարցնում էր. «Իսկ ինչու՞ նա պիտի այստեղ գա», և անմիջապես պատասխանում էր. «Որովհետև ես իրեն շատ-շատ եմ սպասում…»: Ու հանկարծ անսպասելիորեն ճզմվեց սիրտը. «Ես սպասում եմ քեզ…»: Նա տուն գնաց այն ժամանակ, երբ արդեն բոլորը գնացել էին. ոչ ոք այլևս չէր պարում, չէր համբուրվում, չէր փորձում ականջ դնել սեփական սրտի զարկերին: Իսկ երկինքը բաց էր, պարզ էր, աստղապատ էր, և նա քայլում էր ու նայում լուսատուներին, բայց հետո նա կախեց գլուխը: Նա հանկարծակի հասկացավ, թե ինչու՞ է վախենալու դառնում, երբ երկար սկսում ես նայել աստղազարդ երկնքին. աստղերն ուղղակի սպասնում են իրենց անտարբերությամբ, անկարեկցությամբ, սառը լույսով և նրանով, որ այդչափ հեռու են: Մարդու համար ծանր է այդչափ անտարբերություն տեսնելը, սարսափելի է գիտակցել, որ նա այս լուսատուներից և ոչ մեկին հարկավոր չէ, և երբ նա մեռնի, դրանք այդպես էլ շարունակելու են կախ ընկած մնալ Երկրի վրա: Միակ հանգստացնող միտքն այն էր, որ աստղերից որոշները շատ վաղուց գոյություն չունեն, և մեր տեսածն ըդամենը լույս է, որ Երկիր է հասնում… Նա մտավ իր փոքրիկ մութ բնակարանը, և անմիջապես, առանց հանվելու, կուչ եկավ իր անկողնում: Այդ դիրքով նա անցկացրեց մյուս գիշերներին նման ևս մեկ գիշեր…


3


Ու մի օր նրանք պատահաբար հանդիպեցին: Եվ դա համարյա հրաշքի պես էր, և նա սկզբում չհավատաց անգամ այդ հանդիպմանը, մտածեց նույնիսկ, որ իրեն թվացել է, իսկ հետո, երբ նրանք զրուցեցին, նա վերջապես հավատաց, ու շատ խմեց, փորձեց ուրախ ձևանալ, շատ կատակել, սկսեց ակնհայտորեն հարբել, իսկ երբ հասկացավ, որ աղջկա աչքերը նման են գիշերային սև երկնքում տեղավորված երկու հեռավոր աստղերի, նա, առանց հրաժեշտ տալու, հեռացավ: Եվ նա մտածեց այն մասին, որ երջանիկ էր միայն այն ժամանակ, երբ դեռ հույս ուներ հանդիպելու: Իսկ հիմա հույսով լցվելու առիթ չկա: Երբ նա, ում այդքան սպասում էր, եկավ, այդժամ մեռավ հույսը… Իսկ մենությունն այն է, երբ հանկարծակի հասկանում ես, որ շատ աստղեր այլևս գոյություն չունեն, ու մեզ հասնում է ընդամենը դրանց լույսը…










Թարգմանությունը՝ Սաթե ՀՈՎԱԿԻՄՅԱՆԻ


(читать с сайта)

Популярные сообщения из этого блога

ПУБЛИКАЦИИ

1990
1.     Комсомолец. 1990 (“Миниатюры об осени”)

1997
1.    "Литературная Армения", #3, 1997 год. (“Натупил ноябрь”, “Эдит” )

2003
1.    “Красноярское воскресение”, литературное приложение “Зрение”, #1, 2003 (“Мужчина и женщина”)
2.    “Красноярское воскресение”, литературное приложение “Зрение”, #4, 2003 (“Мой герой”)

2006
1.    “Голос Армении”, 9 сентября, 2006 (“Парус одинокий”)

2007
1.     “ArmeniaTravel Guide” (“В среду вечером”)
2.     “ArmeniaTravel Guide” (“Парус одинокий”)

2008
1.    “Остров Андерс”(AndersVal) (“Парус одинокий”)
2.     “Остров Андерс”(AndersVal) (“Прощание”)

2009
1.    Территория спора. 2009 год. (“Любовь на год”)

2010
1.“Póki my żyjemy” (“Пока мы живы”) #1(28), 2010 г., журнал Союза поляков Армении “Полония” (“И смотришь на площадь” – глава о Ф.Шопене из романа “Максимилиан”, перевод на польский Анна Мысик)
1.“Симфония одиночества” (Ереван, 2010 г)

2013
1.    “Международный литературный клуб ИнтерЛит” (“ДВА ХУДОЖНИКА”, “ПОСЛЕДНИЙ ПОЛЕТ ЖАННЫ”)
2.    “Кольцо А”. #61, …

"Дружба народов", #11, 2016 ("Детские книги читать" - "Фрау Дитрих познакомила...")

Опубликовано в журнале: Дружба Народов 2016, 11 Помните стихи Высоцкого?
«Если, путь пpоpубая отцовским мечом, Ты солёные слёзы на ус намотал, Если в жаpком бою испытал, что почём, — Значит, нужные книги ты в детстве читал!»
В детстве, наверное, все книги нужные, в том смысле что они понимаются как… литература в действии или литература к действию. То есть ты учишься и делаешь, пробуешь, учишься! Книг было много, и каждая чему-то учила. Детство почему-то всегда ассоциируется — до сих пор! — с летом, когда на все лето уезжали в Капан, а оттуда в Кармракар (Красный камень по-армянски). Папа поселок этот, где у дедушки и бабушки была дача почти на опушке огромного (а может, в детстве все кажется огромным?) леса, называл не иначе как «Ротенштайном». И тогда начиналось долгое, трехмесячное, безмятежное и большое счастье. Дедушка, бабушка, три сестры-дочки и внуки. Теперь я вот думаю, что тогда, в детстве, я никогда не слышал слов «нет», «нельзя» — баловали меня, значит, нещадно! Так что ник…

"Дружба народов", #11, 2017 ("Доживем до понедельника")

Опубликовано в журнале: Дружба Народов 2017, 11

Школа учит. Всегда. К тому же не только тех, кто сидит за партами, но и (однозначно!) тех, других — стоящих у доски, преподающих, передающих знания. Не случайно я вспомнил этот глагол «передавать». Ведь у Конфуция есть такое: «Учитель сказал: "Я передаю, а не сочиняю"». И в процессе этой передачи учатся обе стороны. Пятнадцать лет я преподавал в ереванской школе им. А.П.Чехова (которую сам и окончил). Это — несколько «поколений» выпускников. И могу сказать, чему научили меня ученики: никакое поколение не лучше и не хуже. Просто другое. А по большому счету такое же. Ведь человек по сути своей не меняется. Но мы все равно вечно ворчим: НЕ ЧИТАЮТ! — например. О, мы можем сотни раз сокрушаться: «Как?! Ты не читал(а) "Таинственный остров", "Три товарища", "Фиесту", "Сто лет одиночества", "Чуму"!?! Как же ты живешь без того, чтобы не знать, как из двух часов раздобыть огонь?!» — но это…